Daglezja zielona, Pseudotsuga menziesii. Rodzina: Sosnowate (Pinaceae)

Na terenie Muzeum Przyrody i Techniki w Starachowicach możemy zobaczyć daglezje, chociaż nie osiągają imponujących rozmiarów, stanowią niewątpliwie ciekawostkę przyrodniczą oraz wpisują się w krajobraz tego miejsca. Dwa największe okazy rosną przy zabytkowym budynku dawnej kotłowni (obecne „Kino Kotłownia”) od strony ul. Wielkopiecowej i osiągają ok. 29 m wysokości oraz obwód ok. 1,7 m.

Daglezja zielona, zwana także jedlicą Douglasa (od nazwiska szkockiego botanika), pochodzi z Ameryki Północnej. Do Polski została sprowadzona w pierwszej połowie XIX wieku. Lubi ciepły, wilgotny klimat oceaniczny oraz świeże, próchniczne i piaszczysto-gliniaste gleby. Podobnie jak świerk umiarkowanie znosi cień.

Daglezja zaczyna owocować w wieku 10-25 lat. Dojrzałe szyszki są jasnobrązowe i wystają z nich charakterystyczne języczki – łuski okrywowe nasionka. Igły daglezji mają długość od 2 do 4 centymetrów, szerokość około 1,5 mm. Są spłaszczone, z dwoma niebieskawobiałymi paskami po spodniej stronie. Nie kłują – są tępe lub nieznacznie zaostrzone. Drewno jedlicy, podobnie jak drewno modrzewia, cechuje się czerwonawą twardzielą i wąskim, jasnym bielem. Jest wykorzystywane w budownictwie wodnym, przemyśle papierniczym, do produkcji płyt wiórowych i pilśniowych oraz mebli. Daglezja w swej ojczyźnie, którą jest Ameryka Północna, osiąga wysokość ponad 100 m i dożywa kilkuset lat.

Ciekawostki:

– Igły daglezji po roztarciu wydzielają cytrynowy zapach.

– Osiągająca nawet 100m wysokości daglezja zielona jest uważana za drugie najwyższe drzewo świata.

– Rekordowy osobnik daglezji zielonej mierzył 133m wysokości!

– Daglezja zielona jest najważniejszym obcym gatunkiem drzewa

w europejskim leśnictwie.

– Daglezja Helena, uznawana za najwyższe drzewo w Polsce, osiąga wysokość 59,4 metra, rośnie w Sudetach, na terenie Nadleśnictwa Bardo.